Radomsko to jedno z najstarszych polskich miast. Pierwsza historyczna wzmianka o nim pochodzi z 1243 roku z dokumentu wystawionego przez księcia Konrada mazowieckiego. Prawa miejskie Radomsko otrzymało z rąk księcia Leszka Czarnego w 1266 roku.

Średniowiecze, to okres rozwoju gospodarczego naszego miasta. W 1382 i 1384 roku w Radomsku odbyły się zjazdy szlachty, które doprowadziły do objęcia tronu polskiego przez najmłodszą córkę Ludwika Węgierskiego, Jadwigę. Wiadomo, że w owym czasie miasto nasze posiadało murowany ratusz, kościół i szkołę. Było znaczącym ośrodkiem handlowym na szlaku ze Śląska na Ruś. W XVII wieku, podobnie jak wiele innych miast, Radomsko podupadło.

Społeczeństwo Radomska i okolicznych terenów posiada bogatą tradycję walk narodowowyzwoleńczych. Radomszczanie uczestniczyli w insurekcji kościuszkowskiej, powstaniu listopadowym i styczniowym.

W 1848 roku oddano do użytku kolej warszawsko–wiedeńską. Radomsko wykorzystało szansę dogodnego położenia przy trasie ze Śląska do Warszawy. Zaczęły powstawać nowe, duże zakłady przemysłowe. W 1879 roku przybyli do Radomska przemysłowcy francuscy i po wykupieniu fabryki ceraty od Szai Ruziewicza, założyli Anonimowe Towarzystwo Metalurgiczne Przemysłu w Rosji w Noworadomsku.

W latach 70–tych XIX wieku, wiedeńczycy, synowie Michała Thoneta, przebudowali stary młyn na fabrykę mebli. Uruchomienie zakładu Thonetów przeobraziło Radomsko w ośrodek przemysłu meblarskiego.

W II poł. XIX wieku na ziemiach polskich nastąpił okres tworzenia się organizacji społecznych. Wraz z rozwojem przemysłu i rozbudową miasta konieczne stało się powołanie organizacji do walki z pożarami, 23.X.1881 roku uroczyście utworzono Ochotniczą Straż Ogniową.
Oprócz spełniania swych podstawowych zadań, organizacja położyła ogromne zasługi dla kultury. Pod jej patronatem działalność rozwinął teatr amatorski.
W owym czasie powstało również Towarzystwo Cyklistów, propagujące tenis i kolarstwo. Rozwój Radomska zahamował wybuch I wojny światowej. Miasto znalazło się pod okupacją austriacką. Zniszczeniu uległ dworzec kolejowy.

W 1918 roku miasto nasze, po 123 latach niewoli odzyskało niepodległość. Uwolnienie Radomska spod władzy rosyjskiej, nastąpiło 7 listopada 1918 roku. Po odzyskaniu niepodległości Radomsko weszło w skład województwa łódzkiego. Jedną z pierwszych decyzji Rady Miasta była uchwała przywracająca miastu jego historyczną nazwę: Radomsko.
W 1919 roku utworzono w Radomsku Rady Delegatów Robotniczych, które istniały do 1921. Dwudziestolecie międzywojenne to okres rozwoju instytucji oświatowych i kulturalnych.
W 1921 roku powstało Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół”, Koło Związku Oficerów Rezerwy, Towarzystwo Łowieckie, Liga Kobiet, Polski Czerwony Krzyż. Tradycje amatorskiego ruchu teatralnego kontynuował teatr „Kinema” oraz Towarzystwo Śpiewacze im. S. Moniuszki. W mieście drukowano kilka gazet, min. Gazetę Radomskowską, Niwę Czerwonokrzyską.
W okresie poprzedzającym wybuch II wojny światowej społeczeństwo Radomska wykazało ogromną ofiarność, składając zarówno datki pieniężne jak i kosztowności, na Fundusz Obrony Narodowej.

We wrześniu 1939 roku Radomsko znalazło się na osi natarcia 10 armii niemieckiej, dowodzonej przez gen. Waltera von Reichenau. Pierwsze bomby spadły na nasze miasto już 1 września około godz. 5.00.

Nastąpiły deportacje do obozów koncentracyjnych, wywózki na roboty przymusowe, pacyfikacje, łapanki. Doszło do całkowitej zagłady ludności żydowskiej. W 1940 roku powstało w Radomsku getto,w 1942 i 1943 roku miały miejsce wywózki Żydów do Treblinki.

Na zajęciach plastycznych praca wre! Dzieci kontynuują prace nad Radomszczańskim Domem Marzeń, a historyczna makieta Radomska nabiera życia. Uczestnicy warsztatów pracują dziś nad wykończeniem budynku Radomszczańskiego Ratusza. Powstają również bryły przestrzenne stylizowane na Radomsko przyszłości! Uczestnicy warsztatów dzięki zajęciom plastycznym dają wyraz marzeniom, jakiego Radomska pragną. Podczas licznych dyskusji o rodzinnym mieście fantazjują jak będzie za 30, 40, 50 lat. ;)

Dzisiejszy ratusz jest już drugim ratuszem w historii miasta. Pierwotnie ta najważniejsza w mieście budowla wznosiła się pośrodku rynku, dzisiejszego placu 3 Maja. Z dokumentów sporządzonych podczas lustracji dóbr królewskich wynika, że pierwszy, wzniesiony prawdopodobnie około XV wieku, spłonął w pożarze w 1562 roku.
Odbudowany ratusz spłonął po raz kolejny w 1624 roku w pożarze podłożonym pod miasto przez Lisowczyków. O jego odbudowie świadczy dokument wystawiony 3 lipca 1643 roku przez Władysława IV: Ratusz Mieyski tuteyszy własnym kosztem i pracą mieszkańców ku ozdobie miasta wystawionym został.

Na początku XIX wieku ratusz był w już w takim stanie, że miastu nie pozostało nic innego jak zbudować nowy. Plany uporządkowania centrum, rozbiórki stodół, prostowanie ulic, jakie powstały w latach 1824-27, wydawały się stosownym momentem. 17 marca 1828 roku Komisja Rządowa Królestwa Polskiego podjęła decyzję o rozebraniu starego i budowie nowego ratusza. Prace trwały blisko 36 lat.

Kolejni burmistrzowie starali się przenieść ratusz z centralnej części rynku na róg nowo wytyczonej ulicy Piotrkowskiej, dziś Narutowicza, dowodząc, że tradycyjna lokalizacja zasłania inne budynki rynku i defiguruje cały prospekt miasta. Nie lada kłopotem było także przekonanie parafii św. Lamberta, właściciela jednego z narożnych placów, na którym miał stanąć budynek, aby odsprzedała tę ziemię miastu. Parafia prowadziła tam dochodową karczmę o nazwie Wesoła i z trudem przyszło jej zrezygnować z korzyści płynących z tej działalności. Starania o nowy ratusz zakończyły się jednak pomyślnie.

W latach dwudziestych XX wieku ratusz został przebudowany i znacznie powiększony według projektu radomszczańskiego architekta Włodzimierz Muchy. Do 1975 r. ratusz był siedzibą władz miasta.

Obecnie sale ratuszowe są miejscem ekspozycji i wystaw Muzeum Regionalnego.

Podczas wtorkowych warsztatów dzieci wraz z instruktorami odwiedziły Radomszczański Cmentarz Żydowski. Pomimo zniszczeń, jest to jedna z najlepiej zachowanych żydowskich nekropolii w Polsce. Do dziś przetrwało kilka tysięcy macew, mur oraz dawny dom przedpogrzebowy. Na cmentarzu znajduje się ohel, w którym spoczywają miejscowi cadycy i członkowie ich rodzin.

Podczas II wojny światowej, w latach 1940 – 1943, na cmentarzu miały miejsce liczne egzekucje. Znajduje się tu m. in. zabytkowy nagrobek cadyka Salomona ha-Kohen Rabinowicza, który w 1843 roku założył dwór chasydzki w Radomsku.

Natomiast w Miejskim Domu Kultury trwały pracę nad kubkami zdobionymi radomszczańskimi akcentami. Dzieci przygotowały również przepiękne lampiony inspirowane architekturą rodzimego miasta.

Kościół św. Marii Magdaleny przy prastarym Trakcie Królewskim (Via Regia), inaczej nazywanym Traktem lub Drogą Krakowską (dziś ul. Krakowska) nieodłącznie jest związany z krajobrazem miasta. Był on wielokrotnie przebudowywany. Najstarszą jego część stanowi prezbiterium pochodzące prawdopodobnie z XVI wieku.

Ołtarz główny zdobi obraz św. Magdaleny z XVIII wieku. Z tego samego okresu pochodzi drewniana dzwonnica znajdująca się obok kościoła. Właściwy kościół drewniany (drewniana nawa o konstrukcji zrębowej) wystawiony został w 1789 roku staraniem biskupa Ignacego Kozierowskiego. Świątynia zbudowana została na miejscu, które już wcześniej było miejscem kultu, bowiem od niepamiętnych czasów stały tutaj kolejne drewniane kaplice, chociaż tradycja mówi nawet o wcześniejszym kościółku, który był wizytowany przez świętą Jadwigę Królową (być może była wtedy tylko kapliczka, ale miejsce kultu było niewątpliwe!).

Miał ten zabytkowy kościółek okresy lepsze i gorsze. Do najgorszych zaliczyć należy epokę wojen napoleońskich, gdy mieścił się w nim magazyn krawiecki. Nim doszło do takiej deprecjacji, obiekt nazywany był wcześniej cerkwią na piaskach. Od roku 1857 kościółek był filią parafii św. Lamberta, której proboszcz ks. Gajewski zabezpieczył obiekt przed kompletną ruiną. Od parafii św. Lamberta oddzielony został dopiero przed samą II wojną światową – 1 sierpnia 1939 r. Jednym z pierwszych posunięć administracji hitlerowskiej w Radomsku była konfiskata wszystkich dzwonów kościelnych, w tym również tego kościółka.

Podczas zajęć dzieci podzielone zostały na trzy grupy. Jedna z nich nadal kontynuuje prace nad makietą historycznego Radomska. Jest już budynek Ratusza, Kościoła Farnego oraz pobliskich kamienic. Krajobraz wypełniają zielone drzewa, chodniki oraz postacie Radomszczan. Druga grupa pracuje nad radomszczańskim Domem marzeń, natomiast grupa trzecia tworzy Pocztówki z Radomska. Uczestnicy z każdym następnym dniem poznają coraz bardziej uroki miasta Radomsko

Dziś dzieci podczas warsztatów plastycznych LATAJĄCY DOM KULTURY – MOJE RADOMSKO pracowały nad makietą historycznego Radomska. Powstały również przepiękne obrazy Radomszczańskich zabytków.

W miejscu gdzie dziś stoi kościół parafialny pod wezwaniem św. Lamberta znajdował się kiedyś kościół farny ufundowany w XI lub XII wieku. Kościół, początkowo drewniany, usytuowano w środku miasta na naturalnym wzniesieniu tuż obok rynku. Jak w większości świątyń, ołtarz główny zwrócony był na wschód. Ze spisu beneficjów Archidiecezji Gnieźnieńskiej wynika, że w XIV wieku kościół ten był już murowany, zbudowany w stylu gotyckim. Obok kościoła, tak jak było to w średniowieczu przyjęte, powstał cmentarz, który przeniesiono na granice miasta dopiero w XVIII wieku. W XIV-XVI w. świątynia zyskała bogaty wystrój wykonany przez snycerzy-artystów oraz doświadczała szczególnych łask polskich monarchów: królowej Bony i Zygmunta I, a także związanych z miastem dostojników i szlachty.

Przez trzy wieki pielęgnowany kościół został podpalony przez powracające ze Śląska w 1624 roku oddziały Lisowczyków. Odbudowa trwała latami. Niestety w 1724 roku wybuchł kolejny pożar, jeszcze straszniejszy w skutkach niż poprzedni. Płomienie pochłonęły wielką figurę Chrystusa, dziesięć ołtarzy, dzwonnicę z trzema dzwonami, sygnaturkę i zegar, odrestaurowany tuż przed pożarem. Kościół już nigdy nie odzyskał swej świetności.

W 1854 roku podjęto decyzję najpierw o odbudowie, a następnie, gdy ta okazała się niemożliwą, o budowie nowego kościoła parafialnego. Prace konstruktorskie nadzorowane przez Konstantego Wojciechowskiego trwały od 1869 do 1876 roku. Kościół został zbudowany w stylu neobarokowym z trzema wieżami od frontu. Prezbiterium i nawę główną oświetla 11 okien. Okno nad wielkim ołtarzem zdobi witraż przedstawiający Zwiastowanie Najświętszej Marii Panny, dzieło księżnej Eugeniuszowej Lubomirskiej z Kruszyny. W nawach bocznych i w kaplicach światło wpada przez niewielkie, rozetowe okna, szklone kolorowym szkłem przez Władysława Swiędrowskiego.

Kościół zdobi 5 ołtarzy w tym najpiękniejszy, zaprojektowany w stylu neorenesansowym, ołtarz główny. W obszernej niszy, wyłożonej ciemnozielonym i ciemnoczerwonym marmurem umieszczono naturalnej wielkości figurę Chrystusa stojącego na półkuli, symbolizującej kulę ziemską, i błogosławiącego światu. Autorem tej rzeźby jest Andrzej Pruszyński. Jego autorstwa jest także wznosząca się przed kościołem wykuta w piaskowcu statua Najświętszej Marii Panny oraz posągi apostołów Piotra i Pawła umieszczone w bocznych niszach głównego ołtarza. W kościele znajduje się również wiele cennych obrazów o tematyce sakralnej, m. in. obrazy św. Lamberta autorstwa Ignacego Jasińskiego z 1873 r., św. Walentego z XVIII-XIX w. oraz dwa cenne płótna szkoły holenderskiej z XVI-XVII w. – Chrystus wśród dzieci i Koronowanie cierniem.

Drugiego dnia warsztatów uczestnicy podziwiali piękno i poznawali historię Kolegiaty Św. Lamberta w Radomsku, wybudowanej w latach 1869-1876 w stylu neobarokowym. W oknie nad głównym ołtarzem znajduje się dzieło księżnej Eugeniuszowej Lubomirskiej z Kruszyny – witraż przedstawiający Zwiastowanie Najświętszej Marii Panny, natomiast w nawach bocznych i kaplicach znajdują się niewielkie, rozetowe okna, szklone kolorowym szkłem przez Władysława Swiędrowskiego.

Uczestnicy zainspirowani przepięknymi szklanymi barwami, po powrocie do MDKu próbowali sami stworzyć przepiękne witraże. Trwają prace nad makietą historycznego Radomska, która będzie przedstawiać centrum miasta.

Radomsko (w języku jidysz: Radomsk) to miasto, które od 1643 roku posiadało królewski przywilej „de non tolerandis judaeis”. Przywilej ten obowiązywał nieprzerwanie do 1862 roku. Żydzi mieszkali w pobliskiej wsi Bugaj, gdzie pobudowali synagogę. Bugajscy Żydzi mogli zajmować się handlem w Radomsku, musieli jednak przed zmrokiem opuszczać miasto. W 1834 roku wieś Bugaj została włączona w granice administracyjne Radomska. Mniej więcej w tym samym czasie zorganizowano zarząd gminy żydowskiej i wzniesiono synagogę. Dynamiczny rozwój miasta nastąpił po uruchomieniu w 1846 roku linii kolejowej Wiedeń – Warszawa. Żydzi w Radomsku zajmowali się handlem, posiadali też fabryki, hotele i restauracje.

Radomsko stało się ważnym ośrodkiem chasydyzmu. Miejscowa dynastia cadyków została założona w 1843 roku przez Salomona Kohena Rabinowicza, rabina Radomska od 1834 r., zwolennika Meira z Opatowa i autora księgi „Tiferet Szlomo”. Do radomszczańskich cadyków pielgrzymowali pobożni chasydzi z odległych zakątków Polski.

Spis ludności z 1921 roku odnotował w Radomsku 18,732 mieszkańców, w tym 7.774 osoby pochodzenia żydowskiego. Czternaście lat później w mieście żyło 12.371 Żydów, którzy stanowili 55% wszystkich obywateli.

Wojska hitlerowskie wkroczyły do Radomska 3 września 1939 r. Getto dla ludności żydowskiej zostało utworzone już 20 grudnia 1939 r., zamknięto w nim Żydów z Radomska oraz pobliskich miejscowości. Tych, którym dane było przeżyć terror, głód oraz dwie epidemie tyfusu, zgładzono w Treblince. Likwidacja getta nastąpiła w dniu 9 października 1942 roku. Ten dzień jest symboliczną datą końca historii Radomsk sztetl. W czerwcu 1943 roku naziści ogłosili Radomsko „Judenrein” („miastem wolnym od Żydów”).

Cmentarz żydowski w Radomsku powstał w pierwszej połowie XIX w. – według różnych źródeł w 1816 r. lub 1832 r. – przy obecnej ul. Przedborskiej 196. Pomimo zniszczeń, jest to jedna z najlepiej zachowanych żydowskich nekropolii w Polsce. Do dziś przetrwało kilka tysięcy macew, mur oraz dawny dom przedpogrzebowy. Na cmentarzu znajduje się ohel, w którym spoczywają miejscowi cadycy i członkowie ich rodzin.

Pierwsza świątynia znajdująca się na miejscu obecnego klasztoru ufundowana została prawdopodobnie przez Leszka Czarnego. Po jej zniszczeniu, dzięki Władysławowi Łokietkowi, wybudowano w 1328 roku nową świątynię. Pożary i wojny sprawiły, że od połowy XV wieku przez około 80 lat kościół pozbawiony był opieki zakonników, którzy w tym czasie przebywali w pobliskiej Brzeźnicy. Dopiero hojność królowej Bony pozwoliła im w 1543 r. na powrót do Radomska. Królowa ufundowała nawę kościoła, która spłonęła w pożarze w 1641 r. Odbudowana nawa wraz z gotyckim prezbiterium są najstarszymi z miejskich zabytków.

1 listopada 1728 roku zakonnicy doczekali się położenia kamienia węgielnego pod nowy murowany klasztor, którego budowę ukończono w 1737 roku. Efektem wieloletniej budowy był trzyskrzydłowy, kryty gontem budynek. Wtedy właśnie kościół zyskał wieżę, górującą nad bryłą świątyni i klasztorem, widoczną z najdalszych dzielnic miasta. 8 września 1818 roku w pożarze spłonął dach klasztoru. Wyremontowany w 1828 r. aż do powojennych czasów czekał na gruntowniejsze naprawy. Pod koniec lat 70-tych zmieniono pokrycie dachowe, zastępując gonty blachą miedzianą, wzmocniono pękające mury kościoła i sygnaturki.

W wystroju kościoła bez trudu rozpoznaje się elementy dekoracyjne właściwe dla baroku. Zwraca uwagę bogactwo złoceń, mnogość postaci aniołków, ażurowe rzeźby oraz liczne motywy roślinne. Wszystkie ołtarze, ambona, a także konfesjonał pochodzą z drugiej połowy XVIII wieku. Wśród nich jedynie ołtarz główny, wykonany ze szczególnym przepychem, jest zabytkiem XVII-wiecznym. W jego centralnej części umieszczono XVIII-wieczną rzeźbę Chrystusa na krzyżu, pod którym znajdują się złote skały, symbolizujące Golgotę. Po bokach rzeźby umieszczono sześć złotych kolumn, trzy po każdej ze stron. Na wysuniętych podstawach stoją naturalnej wielkości posągi czterech ewangelistów. Na wieńczącym ołtarz gzymsie, w narożnikach, umieszczono postaci św. Grzegorza Wielkiego i św. Augustyna. Przy kościele znajduje się cmentarz otoczony murowanym parkanem, w który wkomponowana została czworoboczna dzwonnica o dwu kondygnacjach.

7 lipca ruszyły pierwsze warsztaty plastyczne „Latającego Domu Kultury – moje Radomsko” organizowanego wspólnie z Łódzkim Domem Kultury w ramach „Współorganizacji projektów kulturalnych na terenie województwa łódzkiego”. Podczas zajęć dzieci pod opieką instruktorów poznawały radomszczańskie zabytki zlokalizowane w centrum miasta. Pierwsza grupa zwiedzała Radomsko śladami radomszczańskich Żydów. Konfrontowali współczesność z ilustracjami i zdjęciami archiwalnymi miasta przygotowanymi przez instruktorów. Następnie na podstawie zgromadzonych informacji tworzyły szkice i makiety historycznego Radomska. Druga grupa rysowała szkice historycznych zabytków jednocześnie poznając ich historię. Dzisiejszą atrakcją był Klasztor Ojców Franciszkanów – dzieci malowały wybrane elementy wnętrza klasztoru. Warsztaty plastyczne potrwają do 18 lipca.

LATAJĄCY DOM KULTURY 1
 „Latający Dom Kultury – moje Radomsko” to wakacyjna propozycja dla dzieci spędzających czas letni w mieście. W lipcu i sierpniu w MDK Radomsko trwać będą warsztaty plastyczne, filmowe i teatralne, które zakończy wspólne podsumowanie 31 sierpnia. Tematem, który podejmą wszystkie grupy będzie historia i współczesność rodzinnego miasta Radomsko.

Warsztaty plastyczne (7 – 18.07) odbywać się będą w przestrzeni miejskiej, a ich uczestnicy wykorzystywać będą różne techniki plastyczne. Dzieci poprzez aktywne uczestnictwo w zajęciach rozwiną swoją kreatywność i wyobraźnię.

Warsztaty filmowe (28.07 – 08.08) działać będą w oparciu o wspólnie opracowany scenariusz. Uczestnicy zdobędą podstawową wiedzę teoretyczną na temat etapów produkcji filmowej, a także praktycznie wykorzystają ją podczas realizacji materiału filmowego o Radomsku.

Warsztaty teatralne (18 – 29.08) doprowadzą do powstania spektaklu teatralnego łączącego różne dziedziny pracy w teatrze. Podczas zajęć wykorzystane zostaną różne techniki improwizacyjne, wspierane grami i zabawami teatralnymi, które wyzwolą mnóstwo pozytywnej energii integrując grupę

Partnerzy: Fundacja Inicjatyw Kulturalnych w Radomsku, Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Radomsku, Miasto Radomsko, Związek Harcerstwa Polskiego – Komenda Hufca w Radomsku, Stowarzyszenie Centrum Integracji Młodzieży w Radomsku, Stowarzyszenie Zadruga Wierczan, Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna w Radomsku, Specjalny Ośrodek – Szkolno Wychowawczy w Radomsku

Zapisy w Miejskim Domu Kultury w Radomsku, tel. 44 683 24 86. Ilość miejsc ograniczona.
Partnerem przedsięwzięcia jest Łódzki Dom Kultury w ramach Współorganizacji Projektów Kulturalnych na Terenie Województwa Łódzkiego 2014.